اصول دوازده گانه مديريت ريسك

اصل اول:كليه فعاليتهاي انساني كه در آنها از وسايل و تجهيزات فني استفاده ميشود، مستلزم حدودي از عناصر ريسك است.

اصل دوم: از هر خطر شناسايي شده نبايد ترسيد، زيرا همه خطرات قابل كنترل هستند.

اصل سوم: به مشكلات با ديدي صحيح و مناسب بنگريد.

اصل چهارم: ريسكها بايد طبقه بندي شده و ارزيابي آنها بر اساس دانش، تجربيات و همچنين نيازهاي كارخانه صورت گيرد.

اصل پنجم: كليه مقررات و اصول موجود در كارخانه و عناصر سازماني آن بايد طوري طرحريزي شوند كه از يك فلسفه واحد پيروي كنند.

اصل ششم:عمليات سيستم همواره با درجه اي از ريسك همراه است، يك تجزيه و تحليل خوب بر ضرورت كاهش وقوع حوادث تاكيد خواهد كرد.

اصل هفتم: تجزيه و تحليل ايمني سيستم و ارزيابي ريسك مغايرتي با كنترلهاي مناسب و صحيح فني ومهندسي ندارد.

اصل هشتم: تعيين دقيق اهداف و پارامترهاي بررسي ريسك بسيار مهمتر از يافتن روشهاي استانداردشده معمول براي حل مشكلات است.

اصل نهم: براي برطرف كردن مشكلات و مسايل ايمني فقط يك " بهترين راه حل" وجود ندارد و تعداد متنوعي از روشها موجود هستند كه اجراي هركدام از آنها ممكن است درجه اي از ريسك را كاهش دهد.

اصل دهم: براي اطلاع و استفاده از انواع متدهاي دستيابي به اهداف خاص ايمني، بهترين و موثرترين راه مشاوره با يك طراح است.

اصل يازدهم: در عمل رسيدن به ايمني مطلق امكان ندارد.

اصل دوازدهم: در برنامه ريزي و طراحي سيستم هيچ" مشكل ايمني" وجود ندارد و تنها مشكلات مهندسي و مديريتي هستند كه در صورت حل نشدن مي توانند منجر به بروز حادثه و شبه حادثه شوند.